De bouwer: één beeld, elk formaat apart
Hoe je van een achtergrond, een logo en een paar regels een post maakt in elk formaat dat je nodig hebt.
De bouwer komt eraan. Dit artikel beschrijft hoe hij werkt; in je scherm staat hij nog niet.
Niet herschalen, maar opnieuw neerleggen
Een afgewerkt beeld uitsnijden verprutst het: er valt een logo af, of een hoofd. Daarom doet Ploffo dat niet.
Maar een post die nog niet bestaat, kan je wél in elk formaat apart opmaken. Het verschil zit in het moment. Je snijdt geen bestaande compositie kapot; je legt dezelfde ingrediënten elke keer opnieuw neer op een ander doek.
Hoe het gaat
- Je opent de bouwmap van een merk en sleept er je materiaal in.
- De bouwer stelt één compositie voor, in het formaat waarin je werkt.
- Klopt die, dan vink je aan waar de post naartoe moet — feed staand, verhaal, reel-cover, liggend voor LinkedIn.
- Elk formaat wordt opnieuw opgemaakt. De foto krijgt een ander uitsnijpunt binnen zijn eigen kader, de titel breekt op een andere plek, het logo verhuist naar de hoek die op dát doek vrij is, en bij een verhaal blijven de bovenste en onderste stroken leeg omdat de knoppen van het platform daar staan.
De woorden mogen van twee kanten komen
Typ je zelf een titel en een ondertitel, dan worden die letterlijk gebruikt. Geef je in plaats daarvan een paar woorden — “nieuwe cabine in Gent, open vanaf zaterdag” — dan komt er een voorstel voor een haakregel en een ondertitel, volgens de schrijfregels uit je ontwerpmap.
Elk voorstel is een voorstel: je krijgt er drie, jij kiest, en je wijziging wordt onthouden zoals elke andere correctie.
Wat er nooit gebeurt
- Geen tekst over een gezicht.
- Geen logo buiten de veilige zone.
- Geen letter kleiner dan de ondergrens uit je ontwerpmap.
- Geen beeld dat verzonnen wordt. Alles wat in de post terechtkomt, heb jij aangeleverd of staat in de ontwerpmap.
- Niets dat zomaar vertrekt. Ook dit landt als voorstel in de kalender en gaat pas weg na goedkeuring.
Het is geen sjabloonmachine
Elders begint het bij een sjabloon: het programma kiest een bestaand ontwerp, giet jouw foto erin en legt je merkkleuren erover. Hier bestaat dat sjabloon niet.
Er is materiaal en er is een regelboek. Een regel dwingt af wat niet mag en laat de rest vrij; een sjabloon schrijft voor hoe het eruitziet en maakt van elk merk hetzelfde merk. Je ziet dat verschil pas na drie maanden: posts die op elkaar lijken omdat het merk consequent is, niet omdat het programma dat is.
Alles blijft uit elkaar te halen
De compositie wordt bewaard als lagen, niet als een platgeslagen plaatje. Je kan achteraf de titel wijzigen zonder opnieuw te beginnen, en een geslaagde opmaak als sjabloon in je ontwerpmap leggen zodat de volgende post er meteen op lijkt.

Kom je er niet uit? Stel je vraagAlle onderwerpen
